Mahyaların Çağırdığı Şehr

Mahyalarda Yazılmış Bir Şehrin Tarifi

Mahyalardan bir hayat akıyor. Nerde şimdi o eski ramazanlar… söylemlerine terk ediyor günümüz ramazanları sabahlarını. Takvim yaprakları şâbanın son günlerinden firkat hüznünü yaşamakta. Garip bir telaş dört bir yana siniyor şehirlerde. Hüzün, yerinden rahatsız. Yerli yerince koşuşturuyor hilâl, şeklini almalı, almalı ki tüm müslüman gözler, Medine’ye kadem basacak peygamberi bekleyen Yesriblilerin gözleri gibi dört açılmış. Kolay mı, on bir ayın sultanı gelmekte. Göğe çıkmış gözcü hilâl, görüyor Ramazan’ın geldiğini. Hilâlden daha mesut mu var? Görüyor kamer, görünce ol dem, hürmetinden olsagerek, eğiliyor. Büklüm büklüm oluyor ay, o geliyor

ahlak anaforu

islam’da kadin, türk toplumunda istenen kadinin yeri ne cok üstünde durulmus, ne cok lakirdi edilmis. internette bir aradim, envâî cesit kelâm. ama erkegin yeri de yazilmis. erkeklerin ve kadinlarin uymasi gereken hususiyetler öyle serha serha yazilmis ki, ne kadar basit oysa. simdi, sözlükte bir yazi yazmistim. protestan islam adi altinda, orada gecen ifadeler vardi, zamanenin hakimlerinin

la vie en rose

paris sokaklarinda kar yagarken, bir akordeon calan sokak cocugunun dudaklarindan süzülen ask türküsü ve agzindan cikan dumanlarda okunan kara bir gece…

ve paris sokaklari, yine isikli, yine parlak pabuclarin topuk seslerine mahkum.. bir kis gecesi, araligin sonlarina dogru. ara sokaklarin genis caddelere cikma sevincini kutlayan, köse basinda durmus, parmak uclari acikta bir eldiven giymis henüz onalti yasinda bir cocuk

engin noyan’ı seyrederken gülümserim

engin abi’nin yorumunu dinlerim. siz de bakın bakalım.