öfke savaşları besmeleyle başlamaz

41. (ey müminler!) gerek hafif, gerek ağır olarak savaşa çıkın, mallarınızla ve canlarınızla allah yolunda cihad edin. eğer bilirseniz, bu sizin için daha hayırlıdır.

elbet geceye, gözyasina ve sirenlere sözüm var
kurumus dudaklarimdan seyrelmis harflerim
hedefini bulamamis gergin yay oklari gibidir
bir gün elbet istirab karanfillerini mihlar

olmadim ey insanlar
kahve masasi cuhalarinda gencligimi koymadim ortaya
kagitlarin gölgesinde derin bir genclik uykusu duymadim
sözlerim billur kasedeki baldiran
ne mescidlerde dinimi, ne barlarda vaktimi sattim
sakallarindan kin damlayan üc kurus etmeyecek
cigersizlere peskes cekmedim bakislarimi
güzel sözlerimi orospular duymadi köse baslarinda
sususumun derin yerleridir payandalarim
toynak ayaklarimi sürttügümü isbat edemeyecek insanlar

sehrin en ücra köselerinden izbe yerlerine gidisimin
ellerim bir dikensiz güle degmeden
toprak olacak bilirim
bogazima dügümlenen isyan hecelerini de bilirim
haykirsam, bagrimi desecek
ufkum kizila calan tanyerine dönmüs artik
kindar gözlerim ansiyor mazinin hesaplarini
dostun kim düsmanin kimliksiz oldugunu
bes para etmez hayata sermedim dösegimi
sevismelerim kan canagi gözlerimde oldu hep
savaslarda yere düsen isimsiz kahramanlardi
uzakara nal sesleri yukari vadiden geliyor
bilirim
yukarilarda kimler oynuyor

bilinmeyen birsey var fakat
cok bilenmisim su fütursuz yasama meydanimda
kim ciksa namert tanir gözlerim
ceker vururum alnin catisindan kanim kipirdamaz
bilenmisim acligin ve sefaletin ve yalnizligin ve insansizligin
hirpalanmis aksamlarinda kodes sessizligine büründüm

betonarme duvarlara sirtimi dayayip
sigara küllerini icisim ondan
mahzenimde yillanmis tanidik simalari koydum ortaya
gördüm karsima sinsi yüzle cikan yüzsüz resmimi
korktugum yalandir cekincem kimseden

bir spartaküs cizilmis tualde öyle kanlar icinde
yukarilarda daha yukarilarda bir promete göz kirpar
tanrilarimi secememis mecusi hallerde
bir isa silüeti portrelerde carmiha gerilmis sevda ciceklerinde
tozlu yokuslarima tirmanan aylak insanlari da
sivil memurlarin ayaz kirpiklerini de gördüm

artik cok gec sevgili
ben gövdemi tenesire kendim serdim

bir kavim halinde yürüyorum asfalt yollarin zift kokularinda
savruk saclarim güzel dislerime degmiyor
müsterisi yok kindar ruhumun, bilirim

isyankarlari halk sevmedi, halka isyani olmazcasina
fakat öperim ben de bir mutekait polisin elini
silah altinda yeminim coktur, irkilmedim, ürkmedim, korkmadim
yalansiz günler yasadim, hesabini bir bir ceteleye kazidim

alnim soguk bakislara degdi
tiynetsiz genclikler gördüm, meselesiz alinlar
aski bir irgattan satin aldim, elleri öyle nasirliydi
oysa parmaklarim bir topraga degmemis
potinlerim suretiyle duymamisim sogugu ve yagmuru
esvabim dedemden kalmamis, somun ekmegi dünden
kitaptan ögrenmisim solculugu, isyani, demir perdeyi dedemden

miras kalmis bir ürkütücü tanrim var
dini bile bir imamdan, bir sütübozuktan aparmisim
ne düsünmeye vaktim ne sevmeye kalbim olmus
cigerlerim akasya rayihalarinda akcil gecelerden ötürüdür
belki de yevmiyemi ruhsuza kaptirisimdan

tavsayan gözlerime kim inanir artik
cünkü putlarimi yikmisim
basimda günah nameleri okusun delibozuklar
yüregime saplanan bu hancerin üstünde parmak izleri
bilirim
yiktigimin resmidir yalnizligim
bu yüzden severim kendimi

ne zaman isaret parmagim yukari kalksa
jop iniyor tepemden, elektrik veriliyor gövdeme
gögsüme ilikledigim bu aksam bir baska cumartesiye kaliyor
cumalara kan siner artik
ölü bedenleri dolastirmis odamda günlerce
sözleri cibansarisi sözleri mis gibi kin kokar

cinayetin anlami cani hallerimde gizlidir
bir bakisa tesadüf etmezse ellerim bogazlar üc kurusluk gencligi
sevdaya carptirilmis gün iscileri
ellerini bögrüme sapladilar

evet, gün intikam günüdür
öfke saklandigi delikten cikacak bir gün
kanli parmaklarimi gecirecegim gün pek yakin

intikam almazsam ölürüm bugün
bu yaygara koparan ruhum sükun bulur
kirmizilar sacar etrafa toprak rengarenk olur

hafif bir gülümse alir gider
yüzüm gülmeyecekse varsin aglasin artik

öfke savaslari besmeleyle baslamaz