Ramazan you are so dear

enfes güzellikte bir ses. Şehr-i Ramazan için..

ve İsmet Özel TRT’de kaldığı yerden devam ediyor

ve İsmet Özel, şiirin ve şiirinin vurgularında kaldığı andan alıyor kendisini, devam ediyor.

gece arsızca kükrüyor paslı beyninde şehrin
küfre yaklaştıkça inancım artıyor.

Ramazan gelmiş cihane

tüm dünya müslümanların bir nefeste, aynı oruç kokulu nefeste toplayan, pideler farklı olsa da, hurmalar aynı, sular aynı, şükretmek ve ezan hep aynı..

 Allah u Ekber 

çocukluktan kalan minare heyulası

çocukken tarafimdan allah olarak zannedilen tas binalardir efendim bunlar. evet, benim icin uzun bir zaman allah’tilar minareler. cocukluk sanrisi sanirim buydu benim ufak cocuk dimagimda yeseren. valide hanim, elimden tutup sokaklarda dolastirirken beni, üsküdar gibi bir vadide en cok camiye haiz bir semtte takdir edersiniz ki her yerde cami ile tesadüf ederdim. annem oralara, yani camilere allah’in evi, derdi. günde birkac kez de sahid olmuslugum vardir ki o allah’tan ses gelir, bagirirdi birseyler.

Mevlid Kandili üzerine laf u güzaf

alemlerin efendisinin dogdugu günün kândili. kandili, yani aydinlaticisi. tenevvürü-tevellüdü.
ne kadar ucuz adam varsa, dogum günlerinde, ölüm günlerinde cigirtkanliklar yapilir da, alemlerin efendisinin, dûcihân sultaninin, ruh i evvelin, fahr-i alem efendimizin bu mübarek ânlari icin hic bir faaliyet yapilmaz, anlamak mümkün degil. oysa camiler dolacaktir bu gece, televizyonlarin o makyajli suratlarinda bu gece de misal hic bir degisiklik göremeyeceksiniz. bu gecenin hatrina hic bir kadin, hic bir erkek edebli sekilde giyinip, edebli sekilde konusmayacaklar. hic bir degisiklik olmayacak, zira kâide bu. kâide, unuttur. kandili unuttur, mirâci unuttur, ramazani unuttur, kurbani unuttur. hatirlamayin ey türk milleti, dinini unut, ceddini unut, milletini unut, unut varligi ey vatandas, hatirlayacagin sadece iki üc baldir bacak olsun, dizilerden haber bültenlerine sicra.

Mesnevî’den manidar at hikayesi

bir beyin çok güzel bir ati vardi. o kadar güzeldi ki sultanin sürülerinde dahi onun ayarinda olan yoktu.bir gün,bu bey atina binip sultanin süvari alayi ile resmi geçide katildi. harzemsah’in gözü ata takildi. yürüyüsü, rengi, çalimi, çevikligi aklini basindan aldi, gözü baska sey görmez oldu. hangi uzvuna baksa digerinden daha güzel görünüyor, essiz bir güzelligi seyretmenin sarhoslugunda, baska bir alemde, mest olmus vaziyette idi. kendine gelir gibi oldu bir ara, gözlerini ovusturdu:
- “allah… allah!… bu nedir ki aklimi çeldi, beni benden aldi götürdü sanki!.. gözüm bunun gibi yüzlerce, binlerce at görmüstür, toktur… bu at nasil olur da aklimi çeler?.. yoksa büyü mü yaptilar at ile?.. ”